Na de bijzondere bruiloft

De dag na de bruiloft waren de bruidegom en bruid nog druk bezig met opruimen en schoonmaken. Er was geen tijd/geld voor een huwelijksreis en na twee dagen begonnen ze weer met hun werk. Ze hebben nu een slaapkamer op de bovenverdieping van mijn huis, maar wonen en eten nog bij de zus van de bruid het grootste deel van de dag.

Gisteren sprak ik ze weer, toen ze terugkwamen van een familiebezoek tijdens het Cambodjaanse nieuwjaar. Het grote fotoboek kwam tevoorschijn en samen met de bruid ging ik door het hele boek heen. Allemaal portretfoto’s en ze gaf aan dat ze negen keren van kleding was veranderd. Deze kleding, in allerlei verschillende kleuren, was gehuurd en het fotoboek was dan ook erg gekleurd.

Tijdens de bruiloft ben ik een aantal keren op de foto gegaan, een keer met de buurvrouwen, een keer met de bruidegom, bruid en een oom en ’s avonds met de bruid alleen. Een foto met drie personen was niet toegestaan, want dat betekende ongeluk voor een van de personen in de foto. Ik had dit al eerder gehoord waarbij het ongeluk vooral de middelste persoon betrof, maar hier was het een van de drie personen die waarschijnlijk snel zou overlijden. Een bijgeloof waar ik zelf niets mee heb, maar op zo’n dag de keuze van de bruidegom en bruid respecteer.

foto'sNadat we door het hele fotoboek heen waren, mocht ik een paar foto’s uitkiezen die ik mee mocht nemen naar huis. We praten nog door over de verschillen tussen een Nederlandse en Cambodjaanse bruiloft en uiteraard de vraag of ik zelf in Cambodja zou willen trouwen. Tja, in elk geval niet negen keer omkleden…

Voordat ik naar Nederland terug kom, hoop ik nog wel naar een zaakje te gaan waar ik op z’n Cambodjaans wordt aangekleed en opgemaakt. Dat is nog wel een leuke ervaring, en het voordeel is dat ik niet meer wit hoef te worden gemaakt;-).


Een bijzondere bruiloft (deel 2)

De bruiloft bestond uit verschillende gedeelten: de zaterdagmiddag met een soort wijze leraar die voor de bruiloft, het weer, enz. bad, daarna kwamen er twee monikken een soort ceremonie uitvoeren. Ik heb het van een afstand gezien, het is een andere geestelijke wereld en daar kan ik niet aan deelnemen.

Op de zondag werd er door alle gasten, onder aanvoering van de bruidegom, fruit naar het huis van de bruid gebracht. Deze werden netjes in het huis neergezet waarna de direkte familie er omheen ging zitten. De bruid en bruidegom bedankten de ouders en broers en zussen, waarna de ringen werden omgedaan. Dit laatste moest een paar keer overnieuw omdat het niet goed op de video en foto’s stond. Daarna uiteraard de portretfoto’s die ook elke keer een paar minuten voorbereiding kosten.

fruit brengenringen

Nadat we allemaal rijstsoep hadden gegeten, was er in de grote tent een onderdeel dat ‘haar knippen’ wordt genoemd. Een paar ingehuurde mensen dansten, zongen en er was cabaret waarbij door iedereen ook even werd gelachen. Daarna weer de foto’s met kam en schaar, waarbij de direkte familie met het bruidspaar op de foto gingen. Na nog een ceremonie met de wijze leraar werd door de gasten geld overhandigd en werd het bruidspaar alle goeds toegewenst.

Na een rijstmaaltijd werd het ochtendgedeelte afgesloten. Even uitrusten voor iedereen.

Rond zes uur begon het feest in een restaurant. In de straat van het restaurant waren die dag zo’n acht bruiloften, blijkbaar de bruiloftstraat van Phnom Penh. Weer een maaltijd, waarbij het bruidspaar alle tafels langs gingen om iedereen te bedanken. Daarna werd het bruidsboeket naar achteren gegooid, wat bij de derde keer bij een juiste persoon terecht kwam. Er werd gedanst en al het meegebrachte fruit werd uitgedeeld.:-)feest

Tijdens de hele bruiloft heeft het bruidspaar zo’n acht tot tien van kleding gewisseld. Kleding in allerlei verschillende kleuren, vaak volgens Cambodjaanse traditie.  Ze waren dus ook regelmatig weer even weg om zich om te kleden en ook het haar van de bruid werd diverse keren veranderd.

Ik was moe na deze anderhalve dag met drie keer omkleden. Het bruidspaar gaf ook aan dat ze moe waren, ik kan het me goed voorstellen…


Een bijzondere bruiloft (de voorbereiding)

Op de begane grond van mijn huis woont een gezin met twee kinderen. Sinds een aantal maanden wonen het jongere zusje en haar vriend van de huiseigenaresse ook bij hen. Ze wilden graag Engels leren, net als vele anderen, en zochten contact met mij. Na wat Engelse woorden en zinnen, waren onze gesprekken voornamelijk in het Cambodjaans.

invitationAfgelopen weekend zijn deze twee mensen met elkaar getrouwd. Al weken voor de bruiloft kreeg ik een mondelinge uitnodiging. Twee weken voor de bruiloft kreeg ik de kaart in het Cambodjaans en Engels, een heel programma zat erbij en een envelop waar ik het geld in kon doen, met mijn naam er al op… Ze legden me alles uit over het hele programma en over de kleding die ik gedurende de verschillende delen moest dragen. Van Cambodjaanse kleding tot free-style tot sexy kleding, dat laatste heb ik ook maar als free-style opgevat.

De week voor de bruiloft heeft mijn lerares me alles nog eens uitgelegd en liet ze me de foto’s van haar bruiloft zien met alle verschillende onderdelen. Geen spontane foto’s van het bruidspaar en de gasten, maar meest portretfoto’s en allemaal tot in de puntjes voorbereid.

De dagen voor de bruiloft was iedereen druk aan het schoonmaken, tot aan de straat voor het huis toe. Het huis van de ouders van de bruid (onze buren) werd versierd en er werd een enorm grote tent op straat opgezet. Alle kleding werd opgehaald (hierover later meer) en een heel aantal dozen met fruit werden gekocht. Al het fruit werd netjes op goudkleurige schalen gelegd waarna er plastic folie over werd gespannen. Tot een half uur voor tijd waren de bruidegom en bruid zelf nog druk met al deze voorbereidingen. fruit

wedding tent

 

 

 

 

 

 

 

Een half uur later dan op het programma stond aangegeven, kwam de bruidegom in zijn nette kleren aan mijn deur. Het gaat beginnen!

 

Wordt vervolgd…

 


Nog niet getrouwd?!

Soms ga ik ’s ochtends vroeg om zes uur richting het zwembad, even heerlijk een aantal baantjes trekken. Soms ga ik al wandelend door mijn buurt, wat dingen kopen, vragen voor de noden die ik zie, ook dankend voor de lachen op de gezichten van mensen, en om ergens te ontbijten.

Zo was ik weer eens aan de wandel en kwam ik bij een eetplaats van een vader en dochter, ook een broer en zus van mij. De dochter was naar de markt en de vader was bezig wat varkensvlees te braden. de keukenWe kwamen aan de praat, over zijn familie en uiteraard over mijn ontbrekende echtgenoot. Hij had vier kinderen, zeven kleinkinderen en zijn vrouw was 17 jaar geleden overleden. Hij was nu 50 en was nooit meer getrouwd. Hoe we van het een bij het ander kwamen, weet ik niet meer, maar opeens vroeg hij aan mij of ik zijn vriendin wilde zijn. Gelukkig begreep hij mijn afwijzing en had hij zelf ook wel door dat er toch een behoorlijk leeftijdsverschil was.

Even later kwam de dochter terug met vlees en groenten van de markt. Ze gaf me heerlijke rijst met vlees en wat zure groenten als ontbijt en bediende nog een paar mensen.

Toen kwam de jongste zoon van de man er aan en de man kreeg gelijk een nieuw idee. Deze zoon was nog ongehuwd, 25 jaar, en was de ideale man voor mij. Gelijk kwam de vraag of ik van hem hield en of ik zijn vriendin dan niet wilde zijn. De zoon werd wat verlegen en begreep mijn afwijzing al voordat ik iets zei.

Tja, zo kan het gebeuren dat je binnen een kwartier vader en zoon ‘aangeboden’ krijgt en dan uiteindelijk toch als vrijgezel weer naar huis gaat…


De nood is groot

Deze week ben ik met een Nederlandse echtpaar, Frits en Beja uit Hardenberg, en nog drie Nederlandse jongens naar het platteland geweest. Met nog een aantal Cambodjaanse mensen werd er rijst uitgedeeld aan aidspatienten, pleegouders en weeskinderen. Ze zijn onderdeel van een programma  van Spie-en (de Brug) en moeten aan een aantal voorwaarden voldoen om maandelijks rijst te ontvangen. Daarnaast werken ze, indien mogelijk, en verdienen iets bij om wat groente en vis te kopen of te verbouwen.

Aan het eind van de ochtend komen we bij een klein hutje. We ontmoeten een man met zijn zeven kleinkinderen. De man is weduwnaar en twee van zijn kinderen zijn overleden. Hij heeft nog een dochter (een tiener) en de zeven kinderen van zijn twee overleden kinderen. De situatie lijkt zo hopeloos. De man kan niet meer werken omdat hij te ziek en zwak is en zijn dochter gaat niet naar school, maar werkt op een rubberplantage. Elke ochtend verdient ze iets meer dan een euro waarvan ze wat groente en vis koopt voor haar hele familie. De rest van de dag zorgt ze voor haar vader en neefjes en nichtjes. Een verantwoordelijkheid die te groot is voor haar, maar ze heeft geen keus.

in het hutjehutje

 

 

 

 

 

 

Op dit moment wordt er nagedacht om een huisje te bouwen voor deze familie. Er moet dan eerst grond worden gekocht en dan wordt er een klein huisje gebouwd, wat al een stuk beter is dan het huidige hutje waarin ze nu wonen. Een klein begin om deze familie te helpen.

familie

Dit is een van de schrijnende situaties die we tegenkomen en het is bijzonder om het werk van deze stichting nu met eigen ogen te zien. Er zijn vrijwilligers in alle dorpen waar ze werken en zij houden contact met de mensen die echt hulp nodig hebben. Er is zo veel nood hier, maar ook mooi om te zien dat er mensen worden geholpen en weer hoop krijgen.

Meer informatie over deze stichting op www.stichtingdebrug.nl.