Stap voor stap went het weer

Op dinsdagavond kwam ik in Phnom Penh aan en op woensdagochtend verhuisde ik naar een appartement in het noorden van de stad. De eerste keer dat ik in een appartementencomplex woon en ik ben blij dat het maar voor twee maanden is. Hoewel het appartement mooi is en luxer dan de meeste woningen hier, mis ik het contact met de lokale mensen, er wonen namelijk veel ‘buitenlandse’ Aziaten in dit complex. Het is toch een extra stap om lokale mensen te ontmoeten.

Regelmatig ga ik ’s ochtends vroeg of aan het eind van de middag even wandelen, waarna ik ergens wat eten of drinken koop of naar een markt ga voor fruit en ander voedsel. Dan voel ik me weer meer thuis, al word ik toch veel aangestaard door de lokale mensen. Blijkbaar zijn zij geen ‘witte’ buitenlanders gewend en de verrassing is nog groter als zo’n westerling ook nog hun taal blijkt te spreken.

Ik geniet van de vele groenten op de markt en het zelf uitkiezen van elk stukje groente. Ik geniet van iemand die op de tafel tussen het vlees zit met plastic zakjes om haar voeten voor de hygiene. Ik geniet van de hele kippen die net geslacht zijn, al koop ik die zelf liever niet. Ik geniet van de het zien van de brommers die volgeladen zijn met groeten en fruit. Ik geniet van de mensen die tussen het verkopen door zelf hun maaltijden en tussendoortjes op de markt eten.

IMG_3564

IMG_3565

IMG_3566

 

 

IMG_3569IMG_3568

 

 

Het leven is zo anders dan in Nederland, maar alle kleuren en geuren en mensen hier maken het zo bijzonder om deel uit te maken van dit leven. Met het niet al te warme weer hier, ruim 30 graden, geniet ik!


Het is weer zomer :-)

Toen het in Nederland echt koud werd en het ’s nachts begon te vriezen, was het voor mij weer tijd om terug te gaan naar Azië. Na een paar goede bagagecontroles, waarbij een net gekregen cadeautje voor wat problemen zorgde, kwam ik uiteindelijk met ruim een uur vertraging ’s avonds aan in zo’n 30 graden.

Mijn grote backpack is inmiddels meerdere keren opgepakt om toch echt te controleren dat die superzwaar is. Tja, ik mocht 30 kilo meenemen, maar slechts 1 tas, dat werd uiteindelijk 29.9 kilo in een grote backpack.

Naast het warmere weer zijn er nog vele andere veranderingen, het lijkt alsof ik de ene wereld ben uitgestapt en een andere wereld ben binnengekomen. Van brood met kaas naar rijst en noedels, van fiets en trein naar mijn vertrouwde brommer, van een huis met grote tuin naar een appartement met balkon, van altijd zelf een tasje meenemen naar plastic zakjes ontvangen bij echt alles wat ik koop. Tja, het niet krijgen van plastic zakjes bleef me toch een beetje dwars zitten…

Het is ook verrassend hoe Aziaten verwachten dat ik die talen nog vloeiend spreek. Die opstartproblemen worden echt vreemd gevonden en ze willen gelijk verder met de problemen van deze dag. Toch probeer ik het nog even rustig aan te doen. Ik herinner me nog vaag dat ik een paar dagen terug in Nederland was, dat het tijdens de vlucht van Frankfurt naar Bangkok opeens landde dat ik echt terug ging en de tranen kwamen bij de gedachte aan zo veel lieve broers en zussen in Nederland. Ik ben fysiek weer geland in de warmte van Cambodja, maar het duurt nog even voordat ik hier weer helemaal ben…


Loempia’s

De afgelopen tijd heb ik heel wat loempia’s gevouwen en gebakken. Het is leuk om te doen, vooral met de hulp van anderen die weer een nieuw gerecht ontdekken. Daarna wordt het nog leuker als mensen ze proberen te eten met stokjes, elkaar aanmoedigen en ervan genieten.

Mocht je ze nu zelf willen maken, hieronder het recept dat ik de laatste tijd heb gebruikt:

  • 500 gram (runder)gehakt
  • 600 gram groentepakket, ik gebruik vaak de Chinese
  • 150 gram geraspte wortels
  • 3 zakjes instant noedels, met alle bijbehorende kruiden
  • 2 eieren
  • zout en peper en eventueel andere kruiden
  • loempiavellen (Tyj spring roll pastry) – 40 vellen
  • olie

Dit is voldoende voor ongeveer 40 loempia’s (mede omdat de vellen niet opnieuw mogen/kunnen worden ingevroren is dit een handige hoeveelheid). Je kunt ook andere groentes kopen en ze zelf in reepjes snijden, maar een groentepakket maakt het wel makkelijk…

De instant noedels worden kleingemaakt en gemengd met het gehakt en de groentes. De eieren worden erover gedaan met de zout, peper en eventueel andere kruiden. Er mag behoorlijk wat peper door totdat het ook te ruiken is in het geheel.

Dan kunnen de loempia’s volgens onderstaande afbeelding worden gevouwen:

loempias vouwen

Verwarm daarna de olie in een grote koekepan met platte bodem. Doe de loempia’s erin en bak ze (soms omdraaiend) totdat ze goudbruin zijn. Te serveren met loempiasaus of andere zoetzure saus.

Eet smakelijk! Met stokjes uiteraard ;-).


First They Killed My Father

Nadat ik een half jaar geleden de film ‘The Killing Fields’ heb gezien over de donkere jaren uit de geschiedenis van Cambodja, zag ik afgelopen weekend de film ‘First They Killed My Father’, die ook over deze periode gaat. De eerste film wordt gezien door de ogen van volwassen mensen, terwijl deze film door de ogen van een kind wordt gezien:

“De vijfjarige Loung Ung leeft een gelukkig leven samen met haar zes zussen en broers, met vader en moeder in Phnom Penh. Haar vader is een hooggeplaatst ambtenaar. Wanneer de Rode Khmer van Pol Pot in april 1975 Phnom Penh innemen tijdens de Cambodjaanse Burgeroorlog is de familie verplicht te vluchten samen met miljoenen andere bewoners. Haar vader doet er alles aan om zijn identiteit te verbergen omdat hij anders geëxecuteerd wordt. De familie vlucht van het ene naar het andere kamp en worden gescheiden en naar verschillende werkkampen overgebracht.” (bron: Wikipedia)

Tijdens de twee jaar dat ik in Phnom Penh heb gewoond, heb ik mensen ontmoet die als kind deze periode hebben meegemaakt en heb ik persoonlijke verhalen mogen horen. Het is enorm moeilijk voor te stellen hoe deze periode is geweest voor de Cambodjanen, een periode die hen voor altijd heeft veranderd. Deze film was dan ook indrukwekkend en heftig om te zien en dan denk ik dat de werkelijkheid nog veel erger is geweest voor velen.

Voor iedereen die meer wil leren over Cambodja, over de mensen die daar leven en waar zij door heen zijn geweest, is deze film echt het kijken waard!

first they killed my father


Wennen in Nederland

Na twee jaar niet in Nederland te hebben gewoond, is het altijd weer even wennen. Weer Nederlands praten en allemaal Nederlands om je heen horen praten is in het begin heel vreemd, maar went toch weer snel. Op een fiets rondrijden in plaats van op een brommer, tja, daar kon ik me ook nog op voorbereiden, en daar geniet ik helemaal van op droge dagen:-).

Dat Nederlanders niet naar bed gaan om negen uur en niet opstaan om vijf uur is toch een beetje wennen. Zo langzamerhand kan ik mijn ogen ook openhouden tot een uur of elf.

Maar dan ga ik even naar de Hema en koop een paar artikelen, die na betaling zo over de toonbank worden geschoven. Op mijn vraag om een plastic zakje wordt aangegeven dat dat al twee jaar is afgeschaft door de overheid.

Bij de supermarkt aangekomen, loop ik tien keer heen en weer om alle producten te vinden. Tussendoor maak ik foto’s van al het nieuwe en voor mij onbekende. Een ananasmachine die een hele ananas schilt (waarbij zo’n twintig procent van de ananas verloren gaat). Een sinaasappelpersmachine waar verse sinaasappelsap uitkomt. De lege eierdozen in de schappen. De vele nieuwe toetjes, snoepjes en koekjes, waardoor ik enige mate van keuzestress ervaar en vervolgens zonder die producten de winkel uit loop.

toetjesananas

Verder zijn winkels in Ommen open op zondag, is er een fietsstraat en uiteraard een aantal nieuwe winkels en terrassen waar ik even aan moet wennen.

En deze tijden ben ik dankbaar voor familie en vrienden die me dingen uitleggen en helpen om me in dit landje weer thuis te voelen:-)!welkom