De nood is groot

Deze week ben ik met een Nederlandse echtpaar, Frits en Beja uit Hardenberg, en nog drie Nederlandse jongens naar het platteland geweest. Met nog een aantal Cambodjaanse mensen werd er rijst uitgedeeld aan aidspatienten, pleegouders en weeskinderen. Ze zijn onderdeel van een programma  van Spie-en (de Brug) en moeten aan een aantal voorwaarden voldoen om maandelijks rijst te ontvangen. Daarnaast werken ze, indien mogelijk, en verdienen iets bij om wat groente en vis te kopen of te verbouwen.

Aan het eind van de ochtend komen we bij een klein hutje. We ontmoeten een man met zijn zeven kleinkinderen. De man is weduwnaar en twee van zijn kinderen zijn overleden. Hij heeft nog een dochter (een tiener) en de zeven kinderen van zijn twee overleden kinderen. De situatie lijkt zo hopeloos. De man kan niet meer werken omdat hij te ziek en zwak is en zijn dochter gaat niet naar school, maar werkt op een rubberplantage. Elke ochtend verdient ze iets meer dan een euro waarvan ze wat groente en vis koopt voor haar hele familie. De rest van de dag zorgt ze voor haar vader en neefjes en nichtjes. Een verantwoordelijkheid die te groot is voor haar, maar ze heeft geen keus.

in het hutjehutje

 

 

 

 

 

 

Op dit moment wordt er nagedacht om een huisje te bouwen voor deze familie. Er moet dan eerst grond worden gekocht en dan wordt er een klein huisje gebouwd, wat al een stuk beter is dan het huidige hutje waarin ze nu wonen. Een klein begin om deze familie te helpen.

familie

Dit is een van de schrijnende situaties die we tegenkomen en het is bijzonder om het werk van deze stichting nu met eigen ogen te zien. Er zijn vrijwilligers in alle dorpen waar ze werken en zij houden contact met de mensen die echt hulp nodig hebben. Er is zo veel nood hier, maar ook mooi om te zien dat er mensen worden geholpen en weer hoop krijgen.

Meer informatie over deze stichting op www.stichtingdebrug.nl.


Weer terug…

Na een paar weken vakantie in Singapore en Nieuw-Zeeland, kwam ik half januari weer terug in Phnom Penh. Het voelde als thuiskomen:-). Ik moest gelijk weer afdingen en voor een tuktuk rit die normaal vier dollar kost, werd negen dollar gevraagd. De volgende vroeg acht, de volgende zeven, de volgende zes en toen ik al de straat op liep, ging iemand eindelijk akkoord met vier dollar.

Bij mijn huis aangekomen, kreeg ik het hangslot van mijn voordeur niet openLock. Nadat vier mensen een poging hadden ondernomen, werd het slot door een echte klusjesman opengebroken, uiteraard onder toezicht van alle vier mensen. Na ruim een uur kon ik mijn huis binnen gaan.

De volgende dag, en de dag erna, bleek mijn water afgesloten te zijn. We kwamen er achter dat de bouwlieden op de bovenwoning een douche wilden nemen en daarvoor mijn water afsloten. Ze vergaten dat daarna uiteraard weer aan te sluiten. Dit gold ook voor de electriciteit die een van die dagen was afgesloten…

Een week na thuiskomst had mijn huisbaas mijn slaapkamerdeur en keukendeur op slot gedaan. De bouwlieden moesten wat doen in mijn huis en voor de veiligheid worden de keuken en slaapkamer dan afgesloten. Tja, ze zullen maar honger krijgen… Bij thuiskomst had ik uiteraard geen sleutel van die twee deuren bij me en kon daardoor twee uur niet naar het toilet en niets eten, gelukkig had ik nog een glas water om op te overleven. Na twee uur kwam de huisbaas weer thuis en werden de deuren eindelijk geopend.

Tussendoor werd me door een vrouw nog een kind van negen jaar aangeboden, want die kon ik toch een veel betere toekomst geven als rijke westerling. Onvoorstelbaar in Nederland, maar voor velen wel te begrijpen hier in Cambodja.

Het leven is anders hier, veel dingen blijven onbegrijpbaar voor mij, en toch… ik voel me thuis:-)!


Verkocht

De eerste twintig jaar van mijn leven woonde ik in een klein gehucht, met zo’n vijftig huizen, waarvan een groot deel boerderijen. Iedereen kende iedereen en mensen kwamen regelmatig bij elkaar binnen, zonder eerst aan te bellen. Over en weer werd er geholpen in drukke en moeilijke tijden. Mooie momenten kan ik me herinneren, maar ook verdrietige en moeilijke momenten.

Toen verhuisde ik naar een stad, met zo’n 17.000 inwoners. In Azie wordt dat geen stad genoemd, maar een dorp. Ik genoot van de winkels dichtbij en van meer mensen om me heen. Na een aantal jaren werd ik geroepen om naar Engeland te gaan om daar te gaan studeren. Een bijzondere tijd waarin ik kon genieten van een multiculturele groep mensen en me kon voorbereiden op het leven in Azie.

Sinds 2011 woon ik in Azie, nu echt in een stad, een miljoenenstad. Ik geniet van de vele mensen om me heen en mijn werk hier. Soms mis ik de natuur en de ruimte om me heen, want in zo’n grote stad is dat niet echt te vinden.

Het huis waarin ik opgroeide stond midden in de natuur, weilanden eromheen en een bos achter het huis.ouderlijk huis Na het overlijden van mijn moeder, ruim 14 jaar geleden, woonde mijn vader er alleen, totdat ook hij vorig jaar overleed. Het huis waarin ik geboren en opgegroeid ben, kwam leeg te staan. Mijn broers en zussen waren allemaal al verhuisd naar een stad, een kleine of wat grotere stad.

Nadat er veel is opgeruimd, is het huis deze maand verkocht, nieuwe bewoners die er weer een thuis van gaan maken. Een dubbel gevoel… Mooi dat het zo snel is gegaan en dat het huis niet jaren te koop staat. Maar ook nooit meer de mogelijkheid om naar mijn geboortehuis toe te gaan als ik in Nederland ben, een huis dat mij en mijn familie heeft verbonden.


Bijzondere diensten

In Nederland was ik op zondag wel gewend om naar een gemeente te gaan. Meestal verliepen de diensten vrij orderlijk, er werd in elk geval altijd op tijd begonnen.

Hier begint de dienst als de belangrijke mensen aanwezig zijn, soms is dat op tijd, meestal vijf tot tien minuten te laat en soms meer dan een half uur te laat. De uitzondering van meer dan een uur wachten daargelaten…

Maar er zijn meerdere dingen die iets anders gaan dan wat ik gewend was. Gezinnen zitten niet vaak bij elkaar; mannen, vrouwen en jongeren zitten vaak gescheiden van elkaar. Mensen lopen in en uit om hun telefoon te beantwoorden of water te kopen. Sommige mensen nemen hun hond mee naar de kerk, die vervolgens onder de banken of stoelen gaat liggen. Er wordt van alles en nog wat besproken onder de preek. Ik heb gesprekken gezien/gehoord over de zolen van schoenen, het waterfilter, de regen buiten, en uiteraard de spelletjes en facebook op de telefoon. Sommigen mensen trekken grijze haren bij anderen er uit, een voor mij nog steeds vreemde gewoonte in Azië.grijze haren

En kleine kinderen rennen gedurende een uur of anderhalf uur rond, waardoor de concentratie bij de andere mensen wel een stuk minder wordt. O ja, kleine kinderen dragen hier ook bijna nooit luiers, dus als ze moeten plassen, gaan ze gehurkt zitten en plassen ze door hun kleding heen. In hun huis, maar dus ook in de gemeente. De moeder trekt ze weer een nieuwe broek aan en pakt de dweil om de vloer schoon te maken. En nee, daar wordt geen extra water bij gebruikt…

Tja, genoeg dingen die voor afleiding zorgen…


Een nieuwe leerstijl…

In veel landen in Azie onderwijzen leraren, dominee’s en andere leiders door te praten. Vaak wordt er een half uur of langer gepraat en vervolgens gaan de mensen naar huis en hoopt iedereen dat ze het geleerde onthouden en dat het wordt toegepast in hun leven. ‘Mensen hebben tijd nodig om het geleerde voor zichzelf te verwerken’, aldus een van mijn leraren.

Tijdens bijeenkomsten zie je dan dat jongeren verveeld zijn en soms bijna in slaap vallen. Dit was een van de redenen om na te denken hoe we mijn studenten meer konden betrekken tijdens een bijeenkomst. We dachten aan kleine groepjes waarin ze samen doorpraten over een bepaald onderwerp.

Een paar weken geleden heb ik daarom met een aantal van mijn studenten een training gevolgd. De leider legde met behulp van onderstaande piramide uit hoe mensen leren en dingen onthouden. piramide-sousaMet name door samen te discussieren, dingen zelf te doen en toe te passen, onthouden mensen dingen. De leider legde met behulp van een Powerpoint de bijbehorende theorie uit, en stelde vragen. De studenten leerden het verschil tussen open en gesloten vragen en oefenden in het stellen van open vragen. Daarna deden we een demonstratie hoe het in de praktijk werkt. Tenslotte gingen de studenten in kleine groepjes uiteen en gingen ze het zelf oefenen en dus gelijk toepassen in de praktijk.

Het was mooi om te zien hoe de studenten het oppakten en het belang van deze leerstijl gingen inzien. Bij de evaluatie werden nog een aantal vragen gesteld hoe nu om te gaan met lastige situaties/studenten.

Komende zaterdag gaan vijf van hen het echt in de praktijk brengen. Ik heb het onderwerp en de vragen voorbereid en ik hoop dat ze daar gedurende een uur over kunnen doorpraten en het dan echt kunnen toepassen in hun leven!