Een nieuwe leerstijl…

In veel landen in Azie onderwijzen leraren, dominee’s en andere leiders door te praten. Vaak wordt er een half uur of langer gepraat en vervolgens gaan de mensen naar huis en hoopt iedereen dat ze het geleerde onthouden en dat het wordt toegepast in hun leven. ‘Mensen hebben tijd nodig om het geleerde voor zichzelf te verwerken’, aldus een van mijn leraren.

Tijdens bijeenkomsten zie je dan dat jongeren verveeld zijn en soms bijna in slaap vallen. Dit was een van de redenen om na te denken hoe we mijn studenten meer konden betrekken tijdens een bijeenkomst. We dachten aan kleine groepjes waarin ze samen doorpraten over een bepaald onderwerp.

Een paar weken geleden heb ik daarom met een aantal van mijn studenten een training gevolgd. De leider legde met behulp van onderstaande piramide uit hoe mensen leren en dingen onthouden. piramide-sousaMet name door samen te discussieren, dingen zelf te doen en toe te passen, onthouden mensen dingen. De leider legde met behulp van een Powerpoint de bijbehorende theorie uit, en stelde vragen. De studenten leerden het verschil tussen open en gesloten vragen en oefenden in het stellen van open vragen. Daarna deden we een demonstratie hoe het in de praktijk werkt. Tenslotte gingen de studenten in kleine groepjes uiteen en gingen ze het zelf oefenen en dus gelijk toepassen in de praktijk.

Het was mooi om te zien hoe de studenten het oppakten en het belang van deze leerstijl gingen inzien. Bij de evaluatie werden nog een aantal vragen gesteld hoe nu om te gaan met lastige situaties/studenten.

Komende zaterdag gaan vijf van hen het echt in de praktijk brengen. Ik heb het onderwerp en de vragen voorbereid en ik hoop dat ze daar gedurende een uur over kunnen doorpraten en het dan echt kunnen toepassen in hun leven!


Waterfestival

Cambodjanen hebben geen zomervakantie van twee of drie weken, zoals Nederlanders dat hebben. Ze werken het hele jaar door, vaak zes of zeven dagen per week. Dat betekent echter niet dat ze nooit vrij hebben. Officieel zijn er meer dan 25 feestdagen in dit land. Van het driedaagse nieuwjaar, tot de verjaardag van de moeder van de koning, van onafhankelijkheidsdagen tot het waterfestival.

Deze week werd het waterfestival gevierd, dit betekent het einde van het regenseizoen en het markeert dat het water van een van de grote rivieren van richting verandert. Het meer aan het einde van die rivier is na het regenseizoen dan ook zes of zeven keer zo groot als aan het eind van het droge seizoen.

De mensen komen vanuit alle provincies naar de hoofdstad om de bekende bootraces te zien. Ruim 250 boten racen tegen elkaar, twee per keer, en dat gedurende drie dagen. De lange boten worden over de rivieren en wegen naar de hoofdstad vervoerd met de 10 tot 50 roeiers per boot. Daarnaast ongeveer twee miljoen toeschouwers die de bootraces vanaf de kades en bruggen volgen.

water-festival-16img_0803

 

 

 

 

 

 

In 2010 kwamen er 347 mensen om het leven tijdens dit festival, de meesten doodgedrukt op een brug. Door verschillende redenen werd het festival in de jaren daarna afgelast. In 2014 en nu in 2016 werd het wel gevierd en met veel politie en soldaten op straat, verliep alles in goede banen.

Op aanraden van mijn lerares ging ik met een vriendin naar de tweede verdieping van de Pizza Company. Vanaf daar was er een goed zicht op de rivier en konden we alles goed volgen, zonder het gevaar van oververhitting en zakkenrollers. Daarna gingen we al lopend langs de oever van de rivier, langs de vele verkopers en voedselbereiders. Het was mooi om het een keer mee te maken en aan het einde van de middag kwamen we na een wandeling van zo’n zes km toch nog oververhit thuis…


Regenseizoen

Vanaf juni/juli begint het regenseizoen hier, met de meeste regen in september en oktober. Geen motregen, maar echte stortregens. Met als gevolg dat straten onder water staan en als je in een lager deel van de stad bent, dan kan de markt of je huis daar ook iets van meekrijgen.

Vorig jaar woonde ik nog bij mijn gastgezin en daar kwam het water op een avond binnen gestroomd. Dit jaar hebben ze het weer een keer meegemaakt en werd het huis nog maar eens schoon gemaakt. Gelukkig woon ik op de eerste verdieping van een huis en zal het bij mij niet snel gebeuren:-).

Toch ben ik vaak onderweg tijdens of na een regenbui en dat geeft ook zo zijn uitdagingen. De straten hier zitten vol met kuilen, vooral aan het eind van het regenseizoen. Als het geregend heeft, is gewoon niet te zien hoe diep die kuilen zijn en waar die kuilen precies zitten. Op de gok rijd je dan achter een ander brommer aan, totdat je die naar beneden ziet gaan. Dan gok je of iets naar links of naar rechts beter is en hoop je dat je niet in een kuil terecht komt.hole-road-rain img_0500

 

 

 

 

 

 

 

 

Een collega van mij is tot twee keer toe wel in zo’n kuil terecht gekomen, met als gevolg natte voeten en twee keer een schoen die in het water verdween. Hij was dankbaar dat hij zelf het vieze water niet in hoefde en dat een lokale jongen de schoen weer uit het water viste.

Het voordeel van het regenseizoen is dat het redelijk afkoelt en de temperatuur zakt dan tot rond de 30 graden. Voor de lokale mensen een teken om een trui of vest aan te trekken, of soms zelfs een winterjas…


Niet kunnen studeren…

Een aantal studenten met wie ik werk, komen in aanmerking voor een soort studiebeurs of een tegemoetkoming in hun studiekosten.

Een paar weken geleden kwam ik in contact met een jongen die graag verder wil studeren. Hij vroeg om een tegemoetkoming in zijn studiekosten. We geven nooit volledige vergoeding, maar willen graag bijdragen aan een betere toekomst voor kansarme jongeren. Ik gaf hem de benodigde formulieren met voorwaarden en vroeg hem na te denken hoe hij de rest van het bedrag bij elkaar kon krijgen.

Vanmorgen sprak ik weer met hem, samen met een lokale leider. We praatten nog eens over de voorwaarden en het totale bedrag wat hij voor zijn studie nodig heeft. De pijn en twijfel waren op zijn gezicht te lezen. Hij wist niet hoe hij zelf het bedrag bij elkaar moest krijgen, een bedrag per jaar dat minder is dan het minimumloon in Nederland per maand. Ook zijn familie kon niet bijdragen, eigenlijk moest hij werken om zijn familie te helpen.

Er is hier geen studiebeurs van de overheid, tenzij je allemaal tienen op je examens haalt. Iedereen is op zichzelf aangewezen, of op je eigen gezin. Er zijn maar weinigen die aan de armoede ontsnappen en de kans krijgen om verder te studeren. Als je uit een arm gezin komt, is de kans klein dat je later een normale/goede baan krijgt. Het is verdrietig om te zien en ik voel me vaak machteloos, er is maar zo weinig wat ik kan doen om hen te helpen. Dan leg ik het weer in Zijn handen, want Hij is bij machte!!

 


Buiten de grote stad

’s Ochtends om drie uur gaat de wekker. Te vroeg, maar ik moet er uit. Ik neem een douche en om 3.20 wordt ik gebeld: ‘over twintig minuten zijn we er’. En na precies twintig minuten worden ik en mijn vriendin opgehaald met een busje. We gaan naar het noorden van het land, op bezoek bij vrienden in twee provincies.

Na ruim zes uur over hobbelige wegen, door prachtige rijstvelden, over wankele bruggetjes en tussendoor proberend te slapen, komen we bij ons hotel aan. Na een lunch en een stortbui, gaan we met onze vrienden op pad. We bezoeken een paar huizen van lokale mensen, horen verhalen van elkaars leven en werk en bemoedigen elkaar.

img_0402img_0407img_0406

 

 

 

 

De volgende dag gaan we naar de markt waar we bijzondere mensen en dieren aantreffen. Er wordt hier meer verkocht dan in de hoofdstad. We genieten van het eten hier en van de gesprekjes met de mensen. Na nog meer van de stad te hebben gezien, sluiten we af met een Japanse maaltijd en een goed gesprek:-).

img_0390img_0414

 

 

 

 

 

 

 

De volgende ochtend worden we om 4.15 opgehaald en proberen we wat bij te slapen in het busje over de hobbelige wegen… Als we in het volgende dorp komen, worden we bestormd door mensen die ons een lift/taxi willen geven. Als lange westerling trek ik hier weer veel aandacht. Nadat onze vriendin ons heeft opgehaald en rondgeleid door het dorpje, leren we nog een paar mensen beter kennen tijdens een lunch. De rest van het weekend zien we vooral het werk wat ze doen met veel kinderen en jeugd. Indrukwekkend, en ook zo anders dan wat we in de hoofdstad zijn gewend. Veel armoede en weinig hoop. Des te mooier om te zien hoe mensen hier werken om hoop te brengen.

img_0430 img_0438