First They Killed My Father

Nadat ik een half jaar geleden de film ‘The Killing Fields’ heb gezien over de donkere jaren uit de geschiedenis van Cambodja, zag ik afgelopen weekend de film ‘First They Killed My Father’, die ook over deze periode gaat. De eerste film wordt gezien door de ogen van volwassen mensen, terwijl deze film door de ogen van een kind wordt gezien:

“De vijfjarige Loung Ung leeft een gelukkig leven samen met haar zes zussen en broers, met vader en moeder in Phnom Penh. Haar vader is een hooggeplaatst ambtenaar. Wanneer de Rode Khmer van Pol Pot in april 1975 Phnom Penh innemen tijdens de Cambodjaanse Burgeroorlog is de familie verplicht te vluchten samen met miljoenen andere bewoners. Haar vader doet er alles aan om zijn identiteit te verbergen omdat hij anders geëxecuteerd wordt. De familie vlucht van het ene naar het andere kamp en worden gescheiden en naar verschillende werkkampen overgebracht.” (bron: Wikipedia)

Tijdens de twee jaar dat ik in Phnom Penh heb gewoond, heb ik mensen ontmoet die als kind deze periode hebben meegemaakt en heb ik persoonlijke verhalen mogen horen. Het is enorm moeilijk voor te stellen hoe deze periode is geweest voor de Cambodjanen, een periode die hen voor altijd heeft veranderd. Deze film was dan ook indrukwekkend en heftig om te zien en dan denk ik dat de werkelijkheid nog veel erger is geweest voor velen.

Voor iedereen die meer wil leren over Cambodja, over de mensen die daar leven en waar zij door heen zijn geweest, is deze film echt het kijken waard!

first they killed my father


Wennen in Nederland

Na twee jaar niet in Nederland te hebben gewoond, is het altijd weer even wennen. Weer Nederlands praten en allemaal Nederlands om je heen horen praten is in het begin heel vreemd, maar went toch weer snel. Op een fiets rondrijden in plaats van op een brommer, tja, daar kon ik me ook nog op voorbereiden, en daar geniet ik helemaal van op droge dagen:-).

Dat Nederlanders niet naar bed gaan om negen uur en niet opstaan om vijf uur is toch een beetje wennen. Zo langzamerhand kan ik mijn ogen ook openhouden tot een uur of elf.

Maar dan ga ik even naar de Hema en koop een paar artikelen, die na betaling zo over de toonbank worden geschoven. Op mijn vraag om een plastic zakje wordt aangegeven dat dat al twee jaar is afgeschaft door de overheid.

Bij de supermarkt aangekomen, loop ik tien keer heen en weer om alle producten te vinden. Tussendoor maak ik foto’s van al het nieuwe en voor mij onbekende. Een ananasmachine die een hele ananas schilt (waarbij zo’n twintig procent van de ananas verloren gaat). Een sinaasappelpersmachine waar verse sinaasappelsap uitkomt. De lege eierdozen in de schappen. De vele nieuwe toetjes, snoepjes en koekjes, waardoor ik enige mate van keuzestress ervaar en vervolgens zonder die producten de winkel uit loop.

toetjesananas

Verder zijn winkels in Ommen open op zondag, is er een fietsstraat en uiteraard een aantal nieuwe winkels en terrassen waar ik even aan moet wennen.

En deze tijden ben ik dankbaar voor familie en vrienden die me dingen uitleggen en helpen om me in dit landje weer thuis te voelen:-)!welkom


Dankbaar

Terugkijkend op mijn tijd in Cambodja kan ik alleen maar heel dankbaar zijn.

Dankbaar voor mijn Cambodjaanse gastgezin, hun gastvrijheid, liefde en hulp bij het leren van de taal en cultuur.

Dankbaar voor mijn lerar(ess)en die zoveel geduld hebben gehad om me meer van de taal en de cultuur te leren.

Dankbaar voor de lokale staf die me op zoveel praktische manieren heeft geholpen.

Dankbaar dat ik in twee Aziatische talen gesprekken kan voeren en dat Hij me daarvoor het talent en doorzettingsvermogen heeft gegeven.

Dankbaar dat Hij me altijd heeft beschermd in het verkeer en ik nooit een ongeluk heb gehad.

Dankbaar dat er niets van mij gestolen is, terwijl ik regelmatig verhalen van anderen daarover hoorde.

Dankbaar voor mijn collega’s en mentors die me hebben bemoedigd, me op vele manieren hebben geholpen en die vrienden zijn geworden.

Dankbaar voor het heerlijke Aziatische eten en de vele mensen die ik bij de tentjes en op de markten leerde kennen.

Dankbaar voor mensen in Nederland die me ook op vele manieren hebben geholpen en bemoedigd.

Dankbaar voor de goede relaties met de studenten, de openheid en de vele dingen die we met elkaar mochten delen.

Dankbaar voor de studenten en leraren die zijn gegroeid in het leiden van studies en in hun relatie met Hem.

Dankbaar voor de bijzondere tijden in de verschillende provincies die ik heb bezocht.

Dankbaar voor vrienden die me kwamen opzoeken in Cambodja.

Dankbaar dat Hij me elke dag leidde, elke dag in alles voorzag, elke dag mij op zoveel manieren heeft gezegend en me een visie gaf om uit te reiken naar deze bijzondere mensen.

Het waren twee jaren met veel uitdagingen, moeilijke en verdrietige momenten, maar door alles heen was Hij aan het werk en kan ik alleen maar dankbaar zijn!

count blessings


Een vreemde voetbalwedstrijd

Voor $1,25 ging ik met een aantal collega’s naar een voetbalwedstrijd. De ‘all stars’ van Cambodja tegen een team van Thailand. Iets na half vijf kwamen we bij het stadion aan en om kwart voor vijf zaten we op onze plekken, niet op stoeltjes, maar op beton.selling lady

De wedstrijd zou om zes uur beginnen, wat uiteindelijk half zeven werd. Tot die tijd werden we vermaakt met harde muziek en twee mensen die met hele luide stemmen het publiek informeerden in het Cambodjaans en gebroken Engels. Ondertussen liepen een heel aantal mensen rond met popcorn, koekjes, snoep, broodjes, drinken, enzovoorts, in de hoop iets te verkopen aan de vele toeschouwers.

Om half zeven begon het dan, de Cambodjanen begonnen voortvarend, maar na 10 minuten was het toch 1-0 voor de Thaise voetballers. Na 15 minuten was het 2-0 en na 25 minuten was het 3-0. Na 35 minuten kwam de grootste verrassing, het hele Cambodjaanse elftal (uitgezonderd de keeper) werden gewisseld. We wisten niet wat we meemaakten en snapten er niets van. Tot de rust hielden de tien nieuwe spelers het vol zonder tegendoelpunt.

In de rust kwamen er heel veel cyclos de baan rond het voetbalveld oprijden. In twee richtingen werd er gezongen en er werden een paar rondjes gefietst. Toen moesten ze het veld ruimen voor de voetballers, inmiddels ook met een nieuwe Cambodjaanse keeper.

De tweede helft ging redelijk goed, elke keer als de Cambodjanen dicht bij het doel van de tegenstander kwamen, ging het publiek er weer voor zitten, klaar om te juichen. Helaas kwam het daar niet van, in plaats van juichen waren er veel kreten van teleurstelling te horen. Na 70 minuten begon een heel aantal mensen al weg te gaan en na 80 minuten was het halve publiek aan het lopen. Uiteindelijk werd het 4-0, waardoor de ‘reserves’ het beter deden dan de echte ‘all stars’…

stadion


Samen

In mijn vorige blog schreef ik over de jonge Cambodjaanse leider die is overleden. Nadat zijn lichaam was gevonden en terug naar Phnom Penh was gebracht, was er gelijk ’s middags een bijeenkomst, ’s avonds nog een, de volgende dag weer en de dag daarna was de begrafenis. De dagen na de begrafenis kwamen veel familieleden en vrienden dagelijks bij elkaar, gewoon om samen te zijn en ook om Hem groot te maken. Rouwen doe je hier niet alleen, ook niet met een paar mensen om je heen, maar samen met iedereen die verdriet heeft. De moeder gaf aan dat ze niet alleen thuis kon zijn, de vele mensen om haar heen waren een bemoediging en gaven troost.

Verder worden de kosten van een begrafenis vaak samen gedragen. Indien mogelijk, draagt een ieder zijn steentje bij en de ouders kregen steeds weer een envelop of geld in handen gedrukt. Er zijn geen verzekeringen die de kosten van een begrafenis of de kosten van een ziekte dekken. Daarvoor is familie en dus ook broers en zussen in Hem.

De vrouw die op dit moment voor borstkanker wordt behandeld, heeft ook te maken met veel kosten. De vele trips richting Thailand, de kosten voor een vertaler in het ziekenhuis, de kosten van de operatie en chemo kuur en deze maanden wordt er door verschillende familieleden minder geld verdiend door alle trips en de behandeling. Een last die op de familie drukt. Toch is er door alles heen dankbaarheid voor de vele mensen die helpen en hoe Hij steeds voorziet in wat nodig is. Samen met Hem, samen met elkaar wordt alles iets makkelijker te dragen!

samen

Afgelopen week zijn Marieke en Rebecca op bezoek geweest, met kaas, stroopwafels en kaarten. De lieve en bemoedigende woorden deden me goed! Ook de tijden die we samen doorbrachten, samen iets drinken, samen eten, samen naar een make-up sessie met Cambodjaanse kleding. SAMEN 🙂