Verkocht

De eerste twintig jaar van mijn leven woonde ik in een klein gehucht, met zo’n vijftig huizen, waarvan een groot deel boerderijen. Iedereen kende iedereen en mensen kwamen regelmatig bij elkaar binnen, zonder eerst aan te bellen. Over en weer werd er geholpen in drukke en moeilijke tijden. Mooie momenten kan ik me herinneren, maar ook verdrietige en moeilijke momenten.

Toen verhuisde ik naar een stad, met zo’n 17.000 inwoners. In Azie wordt dat geen stad genoemd, maar een dorp. Ik genoot van de winkels dichtbij en van meer mensen om me heen. Na een aantal jaren werd ik geroepen om naar Engeland te gaan om daar te gaan studeren. Een bijzondere tijd waarin ik kon genieten van een multiculturele groep mensen en me kon voorbereiden op het leven in Azie.

Sinds 2011 woon ik in Azie, nu echt in een stad, een miljoenenstad. Ik geniet van de vele mensen om me heen en mijn werk hier. Soms mis ik de natuur en de ruimte om me heen, want in zo’n grote stad is dat niet echt te vinden.

Het huis waarin ik opgroeide stond midden in de natuur, weilanden eromheen en een bos achter het huis.ouderlijk huis Na het overlijden van mijn moeder, ruim 14 jaar geleden, woonde mijn vader er alleen, totdat ook hij vorig jaar overleed. Het huis waarin ik geboren en opgegroeid ben, kwam leeg te staan. Mijn broers en zussen waren allemaal al verhuisd naar een stad, een kleine of wat grotere stad.

Nadat er veel is opgeruimd, is het huis deze maand verkocht, nieuwe bewoners die er weer een thuis van gaan maken. Een dubbel gevoel… Mooi dat het zo snel is gegaan en dat het huis niet jaren te koop staat. Maar ook nooit meer de mogelijkheid om naar mijn geboortehuis toe te gaan als ik in Nederland ben, een huis dat mij en mijn familie heeft verbonden.


Bijzondere diensten

In Nederland was ik op zondag wel gewend om naar een gemeente te gaan. Meestal verliepen de diensten vrij orderlijk, er werd in elk geval altijd op tijd begonnen.

Hier begint de dienst als de belangrijke mensen aanwezig zijn, soms is dat op tijd, meestal vijf tot tien minuten te laat en soms meer dan een half uur te laat. De uitzondering van meer dan een uur wachten daargelaten…

Maar er zijn meerdere dingen die iets anders gaan dan wat ik gewend was. Gezinnen zitten niet vaak bij elkaar; mannen, vrouwen en jongeren zitten vaak gescheiden van elkaar. Mensen lopen in en uit om hun telefoon te beantwoorden of water te kopen. Sommige mensen nemen hun hond mee naar de kerk, die vervolgens onder de banken of stoelen gaat liggen. Er wordt van alles en nog wat besproken onder de preek. Ik heb gesprekken gezien/gehoord over de zolen van schoenen, het waterfilter, de regen buiten, en uiteraard de spelletjes en facebook op de telefoon. Sommigen mensen trekken grijze haren bij anderen er uit, een voor mij nog steeds vreemde gewoonte in Azië.grijze haren

En kleine kinderen rennen gedurende een uur of anderhalf uur rond, waardoor de concentratie bij de andere mensen wel een stuk minder wordt. O ja, kleine kinderen dragen hier ook bijna nooit luiers, dus als ze moeten plassen, gaan ze gehurkt zitten en plassen ze door hun kleding heen. In hun huis, maar dus ook in de gemeente. De moeder trekt ze weer een nieuwe broek aan en pakt de dweil om de vloer schoon te maken. En nee, daar wordt geen extra water bij gebruikt…

Tja, genoeg dingen die voor afleiding zorgen…


Een nieuwe leerstijl…

In veel landen in Azie onderwijzen leraren, dominee’s en andere leiders door te praten. Vaak wordt er een half uur of langer gepraat en vervolgens gaan de mensen naar huis en hoopt iedereen dat ze het geleerde onthouden en dat het wordt toegepast in hun leven. ‘Mensen hebben tijd nodig om het geleerde voor zichzelf te verwerken’, aldus een van mijn leraren.

Tijdens bijeenkomsten zie je dan dat jongeren verveeld zijn en soms bijna in slaap vallen. Dit was een van de redenen om na te denken hoe we mijn studenten meer konden betrekken tijdens een bijeenkomst. We dachten aan kleine groepjes waarin ze samen doorpraten over een bepaald onderwerp.

Een paar weken geleden heb ik daarom met een aantal van mijn studenten een training gevolgd. De leider legde met behulp van onderstaande piramide uit hoe mensen leren en dingen onthouden. piramide-sousaMet name door samen te discussieren, dingen zelf te doen en toe te passen, onthouden mensen dingen. De leider legde met behulp van een Powerpoint de bijbehorende theorie uit, en stelde vragen. De studenten leerden het verschil tussen open en gesloten vragen en oefenden in het stellen van open vragen. Daarna deden we een demonstratie hoe het in de praktijk werkt. Tenslotte gingen de studenten in kleine groepjes uiteen en gingen ze het zelf oefenen en dus gelijk toepassen in de praktijk.

Het was mooi om te zien hoe de studenten het oppakten en het belang van deze leerstijl gingen inzien. Bij de evaluatie werden nog een aantal vragen gesteld hoe nu om te gaan met lastige situaties/studenten.

Komende zaterdag gaan vijf van hen het echt in de praktijk brengen. Ik heb het onderwerp en de vragen voorbereid en ik hoop dat ze daar gedurende een uur over kunnen doorpraten en het dan echt kunnen toepassen in hun leven!


Waterfestival

Cambodjanen hebben geen zomervakantie van twee of drie weken, zoals Nederlanders dat hebben. Ze werken het hele jaar door, vaak zes of zeven dagen per week. Dat betekent echter niet dat ze nooit vrij hebben. Officieel zijn er meer dan 25 feestdagen in dit land. Van het driedaagse nieuwjaar, tot de verjaardag van de moeder van de koning, van onafhankelijkheidsdagen tot het waterfestival.

Deze week werd het waterfestival gevierd, dit betekent het einde van het regenseizoen en het markeert dat het water van een van de grote rivieren van richting verandert. Het meer aan het einde van die rivier is na het regenseizoen dan ook zes of zeven keer zo groot als aan het eind van het droge seizoen.

De mensen komen vanuit alle provincies naar de hoofdstad om de bekende bootraces te zien. Ruim 250 boten racen tegen elkaar, twee per keer, en dat gedurende drie dagen. De lange boten worden over de rivieren en wegen naar de hoofdstad vervoerd met de 10 tot 50 roeiers per boot. Daarnaast ongeveer twee miljoen toeschouwers die de bootraces vanaf de kades en bruggen volgen.

water-festival-16img_0803

 

 

 

 

 

 

In 2010 kwamen er 347 mensen om het leven tijdens dit festival, de meesten doodgedrukt op een brug. Door verschillende redenen werd het festival in de jaren daarna afgelast. In 2014 en nu in 2016 werd het wel gevierd en met veel politie en soldaten op straat, verliep alles in goede banen.

Op aanraden van mijn lerares ging ik met een vriendin naar de tweede verdieping van de Pizza Company. Vanaf daar was er een goed zicht op de rivier en konden we alles goed volgen, zonder het gevaar van oververhitting en zakkenrollers. Daarna gingen we al lopend langs de oever van de rivier, langs de vele verkopers en voedselbereiders. Het was mooi om het een keer mee te maken en aan het einde van de middag kwamen we na een wandeling van zo’n zes km toch nog oververhit thuis…


Regenseizoen

Vanaf juni/juli begint het regenseizoen hier, met de meeste regen in september en oktober. Geen motregen, maar echte stortregens. Met als gevolg dat straten onder water staan en als je in een lager deel van de stad bent, dan kan de markt of je huis daar ook iets van meekrijgen.

Vorig jaar woonde ik nog bij mijn gastgezin en daar kwam het water op een avond binnen gestroomd. Dit jaar hebben ze het weer een keer meegemaakt en werd het huis nog maar eens schoon gemaakt. Gelukkig woon ik op de eerste verdieping van een huis en zal het bij mij niet snel gebeuren:-).

Toch ben ik vaak onderweg tijdens of na een regenbui en dat geeft ook zo zijn uitdagingen. De straten hier zitten vol met kuilen, vooral aan het eind van het regenseizoen. Als het geregend heeft, is gewoon niet te zien hoe diep die kuilen zijn en waar die kuilen precies zitten. Op de gok rijd je dan achter een ander brommer aan, totdat je die naar beneden ziet gaan. Dan gok je of iets naar links of naar rechts beter is en hoop je dat je niet in een kuil terecht komt.hole-road-rain img_0500

 

 

 

 

 

 

 

 

Een collega van mij is tot twee keer toe wel in zo’n kuil terecht gekomen, met als gevolg natte voeten en twee keer een schoen die in het water verdween. Hij was dankbaar dat hij zelf het vieze water niet in hoefde en dat een lokale jongen de schoen weer uit het water viste.

Het voordeel van het regenseizoen is dat het redelijk afkoelt en de temperatuur zakt dan tot rond de 30 graden. Voor de lokale mensen een teken om een trui of vest aan te trekken, of soms zelfs een winterjas…