Naar de kapper

Een bezoek aan de kapper probeer ik om de een of andere reden steeds uit te stellen. Bij mijn eerste bezoek een paar jaar geleden vroeg ik of ze mijn haar in lagen konden knippen. Uiteraard konden ze dat en een half uur later waren de lagen letterlijk te tellen.

Bij de volgende ‘kapsalon’ stond ‘we speak English’ op de deur. Bij binnenkomst was de schrik op de gezichten van de drie aanwezige meiden te lezen en vlogen ze naar achteren om iemand te roepen. Blijkbaar kon er slechts een persoon Engels spreken. Ik had overigens nog niet eens de gelegenheid gehad om hen in het Cambodjaans te begroeten. De drie meiden kregen dan ook even op hun kop toen bleek dat ik hun taal ook sprak.

Hoewel die ene persoon redelijk goed laagjes kon knippen, was de sfeer in deze shop niet echt super. Daarom toch weer op zoek… Via een collega kwam ik uit bij een Koreaanse/Cambodjaanse kapsalon. Daar werd ik geknipt door een Cambodjaanse jonge man die meer dan een uur met knippen en hair styling bezig was. Voor slechts vijf dollar ging ik tevreden naar huis.

Na mijn verhuizing naar een nieuwe buurt kwam ik er achter dat op slechts honderd meter van mijn huis een kleine kapsalon te vinden was. Goed om eens uit te proberen en mijn haar daar te laten kleuren. De vreugde was groot toen een buitenlandse hun zaakje binnenstapte. Gedurende meer dan een uur waren ze met z’n tweeën druk bezig om mijn haar te kleuren, te wassen, te fohnen en in model te brengen. Ondertussen moesten er natuurlijk foto’s worden genomen en ook aan het eind volgde nog een fotosessie. Het kapsel was iets te glad gestreken, maar met de kleur ben ik weer tevreden:-).


Nieuw uitzicht

Sinds een paar weken woon ik in een nieuw appartement, op de eerste verdieping met een soort gezondheidswinkel onder mij en een buitenlands echtpaar boven mij. Mijn nieuwe plekje is in een buurt met voornamelijk Cambodjanen en veel kleine winkeltjes en eettentjes, ik voel me hier dus best thuis:-).

Als ontbijt, lunch of avondeten kunnen we zo de straat op en voor minder dan een of twee dollar krijg ik een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Voor minder dan een dollar koop ik op andere plekken heerlijke smoothies of ander drinken. Ook de markt is dichtbij, mochten we zin hebben om zelf iets te koken. Met een hele ruime keuken is dat zeker een optie.

Als ik ’s ochtend voor zes uur wakker ben, loop ik een rondje door de buurt. Het is dan nog vrij rustig en donker, maar de stad wordt langzaam wakker en ik geniet er wel van om dat te zien. Na een heerlijke warme douche (dat is hier meer uitzondering dan regel), open ik de balkondeuren en heb ik een uitzicht van huizen, hekken en elektriciteitsdraden.

Tja, veel natuur is hier niet te bekennen.

En toch… regelmatig komen er een aantal vogeltjes op die elektriciteitsdraden zitten en zingen uit volle borst. Tussen alle geluiden van de auto’s, brommers en verkopers kan ik daar dan helemaal van genieten. Het zijn de kleine dingen die het doen en ik ben dankbaar voor dit kleine beetje natuur in mijn straat. (Als je goed kijkt, zie je een paar vogeltjes op de tweede foto:-))

 

Tegelijk zie ik uit om in de komende maanden regelmatig naar de provincies te gaan. Mensen van de minderheidsgroep opzoeken en gesprekken aangaan over wat er de afgelopen jaren is gebeurd onder deze groep en wat nog nodig is. Tussen het werk door is er vast tijd om ook van de natuur te genieten!


Een bruiloft in het buurland

Net voor kerst was ik ruim een week in het buurland, onder andere voor een bruiloft van mijn oude buurmeisje, lerares, studente en vriendin. Ze had me zo’n acht maanden geleden al uitgenodigd toen ze nog twijfels had of ze echt met deze man zou gaan trouwen. Zo’n maand van te voren wordt dat pas echt duidelijk in landen als deze.

Met mijn voormalige huiseigenaresse en haar man ging ik naar de bruiloft, het huis van de bruid was ergens in de middle of nowhere. Het was even zoeken totdat we veel brommers en een kleurige tent zagen. We werden hartelijk verwelkomd door haar moeder en andere familieleden en rond een uur of half elf zaten we aan een maaltijd met veel vlees- en groentegerechten. De mannen dronken tijdens de maaltijd redelijk wat wijn, zodat ze rond een uur of twaalf behoorlijk dronken waren en de muziek en het zingen steeds luider werden.

Na twaalven kwam de bruidegom met een aantal familieleden de bruid ophalen. Er werden foto’s genomen met de bijzondere gasten, waarvan ik als lange westerling er uiteraard ook één was. Na een half uur gingen we richting het huis van de bruidegom, daar volgde weer veel zingen en probeerde ik de vele ongevraagde foto’s te ontwijken. Ik wilde ook graag genieten van wat er op het podium gebeurde.

Beide families kwamen op het podium voor de dankwoorden en er volgden een paar drankjes met de ouders (alleen van de bruidegom, de moeder van de bruid was thuis gebleven..). Na een hele zenuwachtige kus van het bruidspaar volgden nog meer foto’s, waarna de gasten naar huis mochten gaan.

De overvloed aan aandacht, de mensen die van alles over me willen weten en foto’s willen nemen, was weer even genoeg. Het leven als model is niet altijd gemakkelijk ;-).


Een leraar komt Thuis

Voordat ik een paar maanden in Nederland was, werkte ik samen met een groep leraren van het basisonderwijs. Tijdens de maandelijkse vergaderingen hielp ik mee met studies uit Zijn Woord. Het laatste jaar was er een jonge leraar bijgekomen, hij was net twintig en groeide in zijn nieuwe werk.

Afgelopen week ging hij naar een bruiloft toe en ’s avonds laat ging hij weer naar huis. Op de terugweg was hij betrokken bij een verkeersongeluk, een vrachtauto reed hem aan en hij overleed ter plekke. Weer veel onbegrip en verdriet bij de vele mensen om hem heen. Weer die waarom vragen, waar geen antwoorden op komen…

De leraar geloofde in Hem en was betrokken bij een van de gemeentes hier. Hij had het verlangen een voorbeeld te zijn en andere tieners te helpen te groeien in hun geloof. Met verschillende andere leraren heeft hij hier de laatste maanden over gesproken en het besef dat hij er niet meer is, moet nog komen.

Afgelopen vrijdag was de begrafenis. ’s Ochtends om 7 uur verzamelden we ons op een plek dichtbij het huis van zijn ouders. Daar werd de kist op een kleine vrachtwagen gezet. Familie en anderen klommen ook op deze en twee andere vrachtwagens. Weer anderen reden op brommers rondom deze vrachtwagens. Door de drukke ochtendspits reden we richting de begraafplaats onder begeleiding van luide en droevige muziek. De niet gelovige familie gooide regelmatig nepgeld en maïskorrels op de straat, zodat de geest de weg naar de begraafplaats zou weten. We reden niet onder bruggen door (de overleden persoon mag niet onder andere personen doorgaan), maar gingen er in grote bochten omheen. En vrienden van hem reden vooruit om te proberen de weg vrij te maken.

Bij het graf volgden nog vele rituelen met wierookstokjes, een kip, bakjes met rijst, zaden, zoutjes en water. Na alle rituelen ging iedereen weer naar huis. Het was en is verdrietig om dit mee te maken en dit allemaal zo te zien.


Stap voor stap went het weer

Op dinsdagavond kwam ik in Phnom Penh aan en op woensdagochtend verhuisde ik naar een appartement in het noorden van de stad. De eerste keer dat ik in een appartementencomplex woon en ik ben blij dat het maar voor twee maanden is. Hoewel het appartement mooi is en luxer dan de meeste woningen hier, mis ik het contact met de lokale mensen, er wonen namelijk veel ‘buitenlandse’ Aziaten in dit complex. Het is toch een extra stap om lokale mensen te ontmoeten.

Regelmatig ga ik ’s ochtends vroeg of aan het eind van de middag even wandelen, waarna ik ergens wat eten of drinken koop of naar een markt ga voor fruit en ander voedsel. Dan voel ik me weer meer thuis, al word ik toch veel aangestaard door de lokale mensen. Blijkbaar zijn zij geen ‘witte’ buitenlanders gewend en de verrassing is nog groter als zo’n westerling ook nog hun taal blijkt te spreken.

Ik geniet van de vele groenten op de markt en het zelf uitkiezen van elk stukje groente. Ik geniet van iemand die op de tafel tussen het vlees zit met plastic zakjes om haar voeten voor de hygiene. Ik geniet van de hele kippen die net geslacht zijn, al koop ik die zelf liever niet. Ik geniet van de het zien van de brommers die volgeladen zijn met groeten en fruit. Ik geniet van de mensen die tussen het verkopen door zelf hun maaltijden en tussendoortjes op de markt eten.

IMG_3564

IMG_3565

IMG_3566

 

 

IMG_3569IMG_3568

 

 

Het leven is zo anders dan in Nederland, maar alle kleuren en geuren en mensen hier maken het zo bijzonder om deel uit te maken van dit leven. Met het niet al te warme weer hier, ruim 30 graden, geniet ik!