Spicy noodles

Oftewel pittige noedels. Ruim een jaar geleden werd ik voor het eerst meegenomen naar een spicy noodles restaurantje. We kwamen er aan rond een uur of acht ’s avonds en het zat bomvol. Op de menukaart staan verschillende gerechten, maar meer dan 90 procent van de klanten kiest voor de spicy noodles. 

De noodles komen met wat groentes en vlees, maar vooral met heel veel kruiden in een soort soep. Je kunt kiezen uit nummer 0 tot en met nummer 7. Naarmate het cijfer hoger is, zo ook de pittigheid van het gerecht. Bij mijn eerste bezoek dacht ik dat ik nummer 3 of 4 wel aankon, maar mijn studenten overtuigden me dat ik nummer 0 of 1 moest nemen. En inderdaad, mijn nummer 1 was meer dan genoeg. Gelukkig leveren ze er een paar flessen water met ijs bij, die binnen no time op zijn.

Sinds vorig jaar zijn de ‘Seoul’ restaurantjes als paddestoelen uit de grond geschoten. Ze zijn ontzettend populair, met name onder de jongere mensen. Hoewel de spicy noodles meer dan twee euro kosten en het niet als volledige maaltijd wordt gezien, zit het er toch altijd vol.

De meeste buitenlanders denken dat ze wel nummer 3 of 4 aankunnen, om vervolgens heel snel te zakken naar nummer 0. Ik ben er inmiddels meerdere keren geweest en nummer 0 is voor mij standaard geworden.

Het schijnt dat ik, voordat ik naar Nederland kwam afgelopen zomer, een weddenschap met iemand heb gesloten over deze spicy noodles. Als zij nummer 7 gaat eten, zal ik nummer 3 gaan eten. De studente in kwestie is er gelukkig zelf nog niet op teruggekomen…


Uitdagingen

Leven in een ander land is op zich al een grote uitdaging. Het constant gebruiken van een andere taal of andere talen, de warme zomer die twaalf maanden duurt, de andere cultuur en het chaotische verkeer zijn een paar dingen waar ik aan moe(s)t wennen.

Deze maanden reis ik samen met mijn collega naar verschillende provincies. We bezoeken mensen en proberen meer te begrijpen over hun werk en leven. Een maand geleden waren we ergens in the middle of nowhere toen ik een ongeluk kreeg met de brommer. Een meisje stak plotseling de straat over en ik kon haar niet meer ontwijken. Ik ben dankbaar dat we er allemaal niets aan hebben overgehouden en dat we na contact met haar familie verder konden gaan.

Een week later waren we in een tuktuk onderweg naar het busstation om naar een andere provincie te gaan. Plotseling kwam er brommer dicht langs de tuktuk en greep de rugtas van mijn collega. Binnen een paar seconden was hij verdwenen. Haar paspoort en verschillende andere dingen waren weg en de kans om het terug te krijgen is bijna nihil.

De dagen/weken erna waren we druk bezig om de nodige rapporten te krijgen en een document waarmee ze legaal het land kan verlaten. Toen we dachten dat we alles hadden en ze onderweg ging naar haar land, werd ze bij de grens tegengehouden. Ze had ook nog een soort vertrekvisum nodig in voornoemd document. We waren weer een paar dagen bezig om dat visum te krijgen en uiteindelijk kon ze het land legaal verlaten.

Een grote uitdaging in verschillende talen en niet altijd wetend wat we precies moeten doen. En ondertussen proberen om de dingen te verwerken die gebeurd zijn en op een positieve en liefdevolle manier uit te reiken naar de mensen om ons heen. Terugkijkend ben ik dankbaar voor de mensen die ons hierbij hebben geholpen en dat Hij ons de rust en wijsheid heeft gegeven om alles te doen.


Een nachtje in de buitenlucht

Vanuit de provinciehoofdstuk gingen we voor ons onderzoek naar een gemeente zo’n half uur daar vandaan. In een tuktuk reden we met z’n drieën die kant op, mijn collega, een vriendin en ik. We waren van plan het huis van de leiders te bezoeken, een aantal vragen te stellen over hun werk en daarna weer terug te gaan naar ons hotel.

Na wat zoeken, kwamen we bij een huis aan waar een kruis aan een boom was gespijkerd. Een vrouw van een jaar of zestig kwam ons tegemoet en verwelkomde ons hartelijk. We praatten nog even met de tuktuk driver en vroegen of hij op ons kon wachten, zodat we na een uur (of twee) weer terug konden gaan. De vrouw gaf gelijk aan dat we niet terug hoefden, we konden bij haar slapen en dan de volgende dag of na twee dagen weer terug.

We keken elkaar aan, we hadden geen extra kleding meegenomen en hadden zelfs geen tandenborstel bij ons.

Na wat getwijfel stemden we er mee in om te blijven voor een nacht. Zo hadden we wat meer tijd om rond te kijken en meer te leren over deze vrouw en haar werk. Tussen het boodschappen doen, praten en foto’s maken, vroegen we ons af waar we zouden slapen en dat werd dus in de buitenlucht. Mijn collega sliep in een hangmat, omdat muggen haar niet prikken en ik sliep samen met de vriendin in een tweepersoonsbed buiten.

Gelukkig kregen wij er een klamboe overheen. We hebben heerlijk geslapen op ons harde bed, soms even wakker door het geblaf van één van de vele honden.

Voordat we gingen slapen, dachten we er even aan om een douche te nemen. Die gedachte verdween snel toen we er achter kwamen dat er slechts een grote bak met ijskoud water stond. Dan maar twee dagen in dezelfde kleding en tandenpoetsen met wat tandpasta op een vinger. Het was speciaal om dit zo mee te maken:-).


Het winkeltje is weer open

Afgelopen voorjaar/zomer vertelde ik over de moeder van het gastgezin bij wie ik een paar maanden heb gewoond. Er werd borstkanker bij haar geconstateerd en voor een operatie en alle chemokuren moest ze naar Thailand. Het was een moeilijke periode voor haar en haar gezin en soms zag ze het niet meer zitten, werd het allemaal te veel voor haar. Geen wonder als je bedenkt dat ze een dag na elke chemokuur weer aan een lange reis naar huis moest beginnen. Ze verwachtte ook niet dat alles weer goed zou komen en praatte soms met me alsof ze afscheid aan het nemen was.

En wat zijn we dankbaar dat God een ander plan met haar leven heeft, dat ze nog bij ons mag zijn. Toen ik net in Cambodja terug kwam, was ze heel zwak en moe en lag ze voornamelijk op een houten bed in haar woonkamer. Om de paar weken kwam ik bij haar en elke keer zag ik vooruitgang. Haar haar begon weer te groeien, ze zat en stond meer, ze had meer energie en langzamerhand begint ze weer wat huishoudelijke taken te doen en helpt ze haar kinderen met het koken en andere dingen.

Deze week was ik bij haar en zag dat ze de deuren van haar winkeltje weer heeft geopend. Ze verkoopt kleding, maar geniet vooral van de contacten met verschillende mensen die langskomen. Telkens weer getuigt ze van wat God in haar leven heeft gedaan en hoe Hij voor haar  en haar gezin zorgt. Telkens weer ben ik dankbaar voor dit bijzondere contact en hoe Hij ons samen heeft gebracht. Ik heb ontzettend veel van hen geleerd in de afgelopen jaren en zie uit hoe Hij deze bijzondere vrouw en haar kinderen zal gebruiken in de komende jaren!


Naar de kapper

Een bezoek aan de kapper probeer ik om de een of andere reden steeds uit te stellen. Bij mijn eerste bezoek een paar jaar geleden vroeg ik of ze mijn haar in lagen konden knippen. Uiteraard konden ze dat en een half uur later waren de lagen letterlijk te tellen.

Bij de volgende ‘kapsalon’ stond ‘we speak English’ op de deur. Bij binnenkomst was de schrik op de gezichten van de drie aanwezige meiden te lezen en vlogen ze naar achteren om iemand te roepen. Blijkbaar kon er slechts een persoon Engels spreken. Ik had overigens nog niet eens de gelegenheid gehad om hen in het Cambodjaans te begroeten. De drie meiden kregen dan ook even op hun kop toen bleek dat ik hun taal ook sprak.

Hoewel die ene persoon redelijk goed laagjes kon knippen, was de sfeer in deze shop niet echt super. Daarom toch weer op zoek… Via een collega kwam ik uit bij een Koreaanse/Cambodjaanse kapsalon. Daar werd ik geknipt door een Cambodjaanse jonge man die meer dan een uur met knippen en hair styling bezig was. Voor slechts vijf dollar ging ik tevreden naar huis.

Na mijn verhuizing naar een nieuwe buurt kwam ik er achter dat op slechts honderd meter van mijn huis een kleine kapsalon te vinden was. Goed om eens uit te proberen en mijn haar daar te laten kleuren. De vreugde was groot toen een buitenlandse hun zaakje binnenstapte. Gedurende meer dan een uur waren ze met z’n tweeën druk bezig om mijn haar te kleuren, te wassen, te fohnen en in model te brengen. Ondertussen moesten er natuurlijk foto’s worden genomen en ook aan het eind volgde nog een fotosessie. Het kapsel was iets te glad gestreken, maar met de kleur ben ik weer tevreden:-).