Hetty goes Global

Rondom het meer in het centrum van de stad zijn vorige week een heel aantal bloemstukken opgesteld. Kleinere stukken van organisaties en grotere kunstwerken waarbij veel bloemen zijn gebruikt. Het is natuurlijk een mooie gelegenheid om wat foto’s te nemen en even rond het meer te wandelen. Ik was niet de enige…

Voor de lokale mensen hebben foto’s een grote waarde. Met name foto’s waar ze zelf op staan, al dan niet met een vriend(in) of een kind. Het is dan belangrijk om zo dicht mogelijk bij iets moois te staan, wat dus ook gebeurde bij deze kunstwerken. Om de kunstwerken waren echter touwen gespannen, want ze willen deze voor zo’n drie/vier weken laten staan. Veel mensen werden daardoor niet tegengehouden en kropen onder de touwen door om zo de perfecte foto te krijgen.

Om toch een beetje orde te houden, waren er zo’n tien politieagenten bij de kunstwerken aanwezig. Ze bleven erom heen lopen en op hun fluitje blazen om de mensen weer buiten de touwen te krijgen. De politieagenten hadden zich nauwelijks omgekeerd of er kropen alweer mensen onder de touwen door. Het was als een kat en muis spel, geweldig om te zien. Dit gaat nog een paar weken zo door.

De belangrijkheid van foto’s merk ik ook tijdens mijn lessen. Een van mijn leraressen laat me soms wat foto’s zien, het zijn dan meestal drie/vier dezelfde foto’s op een rij, waarvan er waarschijnlijk eentje ‘perfect’ is.

In Nederland is december een echte feestmaand. Na Sinterklaas komt de kerst, gevolgd door oud en nieuw. Vaak een mooie periode om vakantie te nemen. Zo heb ik de afgelopen weken ook tien dagen vakantie gehad, ik ben even het land uitgegaan en met een nieuw visum ben ik deze week weer teruggekomen.

Van ‘familie’ heb ik verschillende kaarten en pakketjes ontvangen. Ik kan de komende weken genieten van pepernoten, millionaire shortbread, drop, hachee en echte boerenkool met rookworstJ. En daarnaast heb ik ontzettend veel chocola ontvangen, waarschijnlijk gaat de gedachte aan mij samen met die van chocola… En bij een feestmaand horen natuurlijk kaarsjes, welke ook in de meeste pakketjes aanwezig waren. Ik ben dankbaar en voel me bemoedigd door al deze post.

Dit weekend en volgend weekend hoop ik ook te genieten van de feestdagen. Met verschillende vrienden komen we bij elkaar om te genieten van heerlijk eten en spelletjes met cadeautjes, echt Amerikaans, of toch een beetje een verlate Sinterklaas viering.

Volgend weekend gaan we het nieuwe jaar in. Door alle tijdverschillen ga ik zes uur eerder het nieuwe jaar in dan iedereen in Nederland. Dit jaar is dan ook een kort jaar voor mij, maar met alles wat er gebeurd is, lijkt dat toch echt anders.

Ik wens jullie hele fijne feestdagen toe. Geniet van deze bijzondere dagen!

Vanmiddag had ik even tijd om wat dingen te regelen en te winkelen. In deze grote stad zijn er ontzettend veel ‘winkelstraten’. Op de begane grond van huizen zijn allerlei soorten winkels, reparatiezaken, kantoors, en dergelijke ingericht, meestal erg klein vergeleken met Nederland.

Af en toe zie ik een kerstboom ergens staan en sommige winkels verkopen redelijk wat kerstspullen. Zo ook een soort westerse supermarkt waar veel chocolade kerstmannen, klokken en kransjes te koop zijn.

Maar tussen al die kerstspullen zag ik een ander figuur van chocola. En toen bedacht ik mij dat het 5 december is en iedereen in Nederland nu de verjaardag van Sinterklaas aan het vieren is.

Ik kon het niet laten om deze chocolade Sinterklaas te kopen en zelfs zo ver weg de verjaardag van Sinterklaas te vieren:-).

Als je in Nederland mensen voor het eerst ontmoet, stel je jezelf voor en vaak is een van de eerste vragen: ‘wat doe je in het dagelijks leven’, of ‘wat voor werk doe je?’. Ik heb gemerkt dat andere vragen hier belangrijker zijn. 

De eerste vraag is: ‘wat is je naam?’. Mijn naam is vaak moeilijk uit te spreken, zodat ze doorgaan met de volgende vraag: ‘hoe oud ben je?’. Als ik mijn leeftijd vertel, volgt een blik vol ongeloof, ik zie er veel jonger uit. Dat is natuurlijk altijd een mooi complimentJ. Soms komt dan de vraag: ‘waar kom je vandaan?’. Bij het horen van het land merk ik dat Nederland nog niet echt bekend is, af en toe komen de tulpen even voorbij.

 Maar de vraag waar het eigenlijk om draait is: ‘ben je getrouwd?’. Met de vaak volgende vraag: ‘wil je met een man uit dit land trouwen?’.

Een tijdje geleden gaf ik een korte Engelse les aan studenten. De enige jongen in de groep hield van Holland meiden. Nadat hij zijn leeftijd had verteld, vroeg hij mijn leeftijd. Toen ik aangaf dat ik ouder dan hem was, kwam toch de volgende vraag: ‘ben je getrouwd?’. Vervolgens gaf een meisje in de groep heel serieus aan dat hij een grapje maakte…

Een paar dagen later dronk ik iets bij een vrouw op straat. Een lokale man, die er zo’n 15 of 20 ouder dan mij uitzag, bleef het woord echtgenoot herhalen, met veel bewegingen om het helemaal duidelijk te maken, om het vervolgens gelijk maar over kinderen te hebben.

Ik zal het jullie laten weten als het gebruikelijke antwoord ‘anders’ is.

Een paar weken geleden ben ik met een groepje naar een klein dorp in het oosten van het land gegaan. We waren uitgenodigd voor een bruiloft. Een maand eerder hadden de bruid en bruidegom zich verloofd, waarbij veel foto’s zijn genomen, hij in een wit pak en zij in een witte trouwjurk. Een week eerder was de dienst in de kerk, waarbij hij een grijs pak droeg en zij dezelfde witte trouwjurk. In deze dienst zijn ze officieel getrouwd.

En toen was er dan de bruiloft in het dorp waar de bruidegom was opgegroeid.
We kwamen eind van de middag in het dorp aan, waar we werden verwelkomd met een uitgebreide maaltijd. Het bruidspaar kon deze maaltijd nog grotendeels met ons mee eten. Na de maaltijd werd er een karaoke gehouden in een grote tent, waarbij ik tussendoor mijn nieuwe taal kon oefenen (de karaoke werd de volgende ochtend vroeg vervolgd). De bruidsuite was direct naast de tent, met achter het bed een megagrote foto van het bruidspaar.

De volgende ochtend kwam het bruidspaar rond tien uur de tent binnen, hij in een grijs pak en zij in een rode jurk. Vanaf vijf uur ’s ochtends was het halve dorp al bezig met het eten voorbereiden, en om ongeveer elf uur werd ons een heel uitgebreide maaltijd voorgeschoteld. Voor het eten werden een paar toespraken gehouden door familieleden, waarna het tijd was voor een uitgebreide fotosessie. Toen konden de gasten genieten van het heerlijke eten en van het bruidspaar werd verwacht dat ze bij elke tafel een hapje mee aten en een slokje meedronken. Het was hard werken voor hen, waarbij ze iedereen aandacht gaven en dankten voor hun aanwezigheid.

Al met al was het een bijzonder feest, waarbij de mensen uit het hele dorp samenwerkten om dit mogelijk te maken.