Hetty goes Global

Als je in Nederland mensen voor het eerst ontmoet, stel je jezelf voor en vaak is een van de eerste vragen: ‘wat doe je in het dagelijks leven’, of ‘wat voor werk doe je?’. Ik heb gemerkt dat andere vragen hier belangrijker zijn. 

De eerste vraag is: ‘wat is je naam?’. Mijn naam is vaak moeilijk uit te spreken, zodat ze doorgaan met de volgende vraag: ‘hoe oud ben je?’. Als ik mijn leeftijd vertel, volgt een blik vol ongeloof, ik zie er veel jonger uit. Dat is natuurlijk altijd een mooi complimentJ. Soms komt dan de vraag: ‘waar kom je vandaan?’. Bij het horen van het land merk ik dat Nederland nog niet echt bekend is, af en toe komen de tulpen even voorbij.

 Maar de vraag waar het eigenlijk om draait is: ‘ben je getrouwd?’. Met de vaak volgende vraag: ‘wil je met een man uit dit land trouwen?’.

Een tijdje geleden gaf ik een korte Engelse les aan studenten. De enige jongen in de groep hield van Holland meiden. Nadat hij zijn leeftijd had verteld, vroeg hij mijn leeftijd. Toen ik aangaf dat ik ouder dan hem was, kwam toch de volgende vraag: ‘ben je getrouwd?’. Vervolgens gaf een meisje in de groep heel serieus aan dat hij een grapje maakte…

Een paar dagen later dronk ik iets bij een vrouw op straat. Een lokale man, die er zo’n 15 of 20 ouder dan mij uitzag, bleef het woord echtgenoot herhalen, met veel bewegingen om het helemaal duidelijk te maken, om het vervolgens gelijk maar over kinderen te hebben.

Ik zal het jullie laten weten als het gebruikelijke antwoord ‘anders’ is.

Een paar weken geleden ben ik met een groepje naar een klein dorp in het oosten van het land gegaan. We waren uitgenodigd voor een bruiloft. Een maand eerder hadden de bruid en bruidegom zich verloofd, waarbij veel foto’s zijn genomen, hij in een wit pak en zij in een witte trouwjurk. Een week eerder was de dienst in de kerk, waarbij hij een grijs pak droeg en zij dezelfde witte trouwjurk. In deze dienst zijn ze officieel getrouwd.

En toen was er dan de bruiloft in het dorp waar de bruidegom was opgegroeid.
We kwamen eind van de middag in het dorp aan, waar we werden verwelkomd met een uitgebreide maaltijd. Het bruidspaar kon deze maaltijd nog grotendeels met ons mee eten. Na de maaltijd werd er een karaoke gehouden in een grote tent, waarbij ik tussendoor mijn nieuwe taal kon oefenen (de karaoke werd de volgende ochtend vroeg vervolgd). De bruidsuite was direct naast de tent, met achter het bed een megagrote foto van het bruidspaar.

De volgende ochtend kwam het bruidspaar rond tien uur de tent binnen, hij in een grijs pak en zij in een rode jurk. Vanaf vijf uur ’s ochtends was het halve dorp al bezig met het eten voorbereiden, en om ongeveer elf uur werd ons een heel uitgebreide maaltijd voorgeschoteld. Voor het eten werden een paar toespraken gehouden door familieleden, waarna het tijd was voor een uitgebreide fotosessie. Toen konden de gasten genieten van het heerlijke eten en van het bruidspaar werd verwacht dat ze bij elke tafel een hapje mee aten en een slokje meedronken. Het was hard werken voor hen, waarbij ze iedereen aandacht gaven en dankten voor hun aanwezigheid.

Al met al was het een bijzonder feest, waarbij de mensen uit het hele dorp samenwerkten om dit mogelijk te maken.

Zoals de aardappel (vroeger) in Nederland het belangrijkste was bij een maaltijd, zo is dat hier rijst. Al hebben de meesten in Nederland ook twee broodmaaltijden, hier kunnen ze drie keer per dag rijst eten. Met name de lunch en het diner zijn volgens veel mensen niet compleet zonder rijst. Ik heb me inmiddels redelijk aangepast en er zijn dagen dat ik drie keer per dag rijst eet, dat heeft wel een paar maanden geduurd…

 Gelukkig hebben ze verschillende soorten rijst, wat voor mij echter niet altijd te zien en te proeven is. ’s Ochtends eet ik regelmatig een soort plakrijst met gebakken uitjes en wat poeder, het wordt geserveerd op een bananenblad in krantenpapier en het is heerlijk. ’s Middags en ‘s avonds bestaat de maaltijd vaak uit rijst met een aantal bijgerechten, groene groente, tofu, vlees en/of gebakken ei. Dit kan allemaal op verschillende manieren worden klaargemaakt. Ik heb zelf inmiddels ook wat ervaring opgedaan in het bereiden van de gerechten.  

 Als afwisseling eten we verschillende soorten noedels, in een soep of gebakken of ondergedompeld in een soort vissaus. En dan hebben ze nog wat gerechten waarvan ik geen vertaling heb.  

Als Nederlandse heb ik inmiddels het brood hier gevonden en dat probeer ik tussendoor te eten, al is het vaak niet te vergelijken met het brood dat ik gewend was. Ook het beleg is net iets anders, maar ja, alles went…

Sinds een paar maanden woon ik in een ‘kleine’ stad met miljoenen inwoners. De huizen zijn vaak drie of vier verdiepingen hoog, de meeste straten zijn zo smal als steegjes en elke vierkante meter wordt benut door mensen voor van alles en nog wat.

Winkels gebruiken de smalle trottoirs om hun producten te tonen. Restaurants maken er hun eten klaar of zetten er extra tafeltjes en krukjes neer. Straatverkopers op hun fiets of lopend met grote manden hebben alleen het trottoir of een deel van de straat tot hun beschikking om hun producten te verkopen. En tussen alles door is het trottoir de plek om de motor of scooter te parkeren, en dat zijn er nogal wat…

Zelfs het spoor wordt gebruikt door mensen. Meubelzaken aan het spoor maken hun producten op het spoor. Tja, als er geen trein aan komt, kunnen ze die ruimte natuurlijk goed gebruiken.

Sinds kort rijd ik zelf op een kleine motor. Het verkeer leek heel chaotisch toen ik hier een paar maanden geleden aankwam. Ik ben inmiddels een beetje gewend, maar het rijden op een motor vergt veel concentratie. Andere weggebruikers komen van alle kanten en vooral motors sjezen overal tussendoor. Ik heb eigenlijk ogen aan alle kanten nodig, maar gelukkig hebben de meeste weggebruikers wat meer ervaring, alhoewel sommigen hierdoor wat overmoedig worden.

Deze maand heb ik samen met ‘familie’ een paar dagen buiten de stad doorgebracht. We zijn naar kleine dorpjes geweest en hebben veel bijzondere mensen ontmoet, genoten van heerlijk eten en veel mooie landschappen e.d. gezien.

Zo werden we uitgenodigd door een jongen om zijn familie te bezoeken, na een reis van ongeveer twee uur (iets langer dan verwacht) kwamen we bij een meer. Aan de overkant van het meer was zijn dorp en met de boot zijn we verder gereisd. Door zijn familie werden we hartelijk ontvangen en de vrouwen werden aangekleed met de traditionele kleding, met hoofddoek, best warm met ruim 30 graden. Er werd ons een grote maaltijd voorgezet met vreemde dingen, gelukkig hebben onze magen zich redelijk goed gehouden;-). Gedurende de maaltijd kregen we kleine glaasjes met een sterke alcoholische drank en er werd ruim tien keer geproost waarna het glaasje werd leeggedronken, we hebben maar niet helemaal meegedaan…

In een ander dorpje werden we verrast door een dansgroep die speciaal voor ons verschillende dansen van bevolking groepen uitvoerden. Na een overnachting in een mooi houten huis in klamboes, kon ik genieten van een echte berg douche. Op de foto zie je deze douche, links is voor de mannen, rechts is voor de vrouwen en ervoor is blijkbaar voor iedereen.

Al met al was het een bijzondere tijd en het was goed om iets meer van het land te zien. Tegelijk voelde het weer goed om terug te zijn in de grote stad.